Wyobraź sobie, że żyjesz w małżeństwie z czterdziestoletnim stażem. Znacie się jak przysłowiowe łyse konie. A on od dziesięciu lat bez skrupułów odurza Cię, byś nie mogła się obronić, gdy Cię gwałci. Nie robi tego sam, a razem z pięćdziesięcioma innymi mężczyznami. Wykorzystują Cię seksualnie na wszelkie możliwe sposoby, gdy leżysz nieprzytomna.
Okropne, prawda? Niestety to nie fikcja literacka, a prawdziwa historia, która przydarzyła się Gisèle Pelicot. Książka jest esejem łączącym w sobie relację procesu z Mazan, ponieważ autorka, oprócz tego, że jest francuską filozofką, była jego uczestnikiem. Dzieli się z nami przemyśleniami związanymi z tą historią. Opisuje nam odrażające szczegóły gwałtów, a także reakcje oskarżonych mężczyzn i kobiet z ich rodzin na różne sytuacje powstałe podczas rozprawy w sądzie.
W refleksjach wokół sprawy autorka nie unika tematu patriarchatu, przemocy, kazirodztwa, pedofilii, a także po prostu relacji między kobietą, a mężczyzną. A robi to bardzo rozsądnie, obiektywnie, mądrze i z wyczuciem.
Dzieli się z czytelnikami emocjami, jakie wywołał w niej proces, a wnioski, jakie wyciągnęła po obserwacji oskarżonych mężczyzn są uderzające: wiele ludzi nie ma umiejętności odróżniania dobra od zła, nie zastanawia się w najmniejszym stopniu nad swoimi czynami i ich skutkami, nie mówiąc już o wyrzutach sumienia. Czy samo to nie daje nam do myślenia?
Autorka zadaje fundamentalne pytania, które pewnie niejednokrotnie nurtują nas, kobiety, gdy słyszymy o podobnych sprawach nadużyć seksualnych, a podczas lektury rodzi się ich mnóstwo. I to wcale nie dziwi.
Książkę powinno się czytać w skupieniu, aby nic nam nie umknęło, tym bardziej, że liczy zaledwie dwieście stron. Rozważania te potrafią zasiać coś głęboko w nas, coś, co być może zostanie z niektórymi czytelnikami na całe życie. Bardzo dobra książka, zarówno dla kobiet jak i – wbrew pozorom – mężczyzn. Jeśli jesteście jej ciekawi, nie ma na co czekać!
Nie, zdecydowanie nie jestem ciekawy.