Jane Riordan „Zima w Stumilowym Lesie” – recenzja.

Autoryzowana kontynuacja książek A.A. Milne’a i E.H. Sheparda, którą przełożyli Michał Rusinek i Natalia Rusinek.

„Zima w Stumilowym Lesie” w porównaniu do „Przygody w Stumilowym Lesie” bardziej skupia się na innych bohaterach – strachliwym Prosiaczku, melancholijnym Kłapouszku, mądrej Sowie, rozsądnym Króliku i Krzysiu. Jednak i tym razem jest to książka o ogromnej sile przyjaźni, pokazująca, jak dobrze jest mieć obok siebie kogoś, kto zawsze pomoże w kryzysowych sytuacjach, niezależnie od tego, jak bardzo się od siebie różnimy.

Zima zawitała do Stumilowego Lasu, zwierzęta robią zapasy, przygotowują się do Świąt Bożego Narodzenia i do Sylwestra. Puchatek w swoim zwyczaju zadaje dużo pytań, jednak to inni bohaterowie i ich różne problemy bardziej wyłaniają się na pierwszy plan. Ta książka podobała mi sie bardziej od poprzedniej – jest zabawniejsza (kilka razy przyłapałam się na tym, że sama parsknęłam śmiechem!), ma niepowtarzalny, zimowy klimat, utrzymana została w duchu twórczości A.A Milne’a i razem z dziećmi żałowaliśmy, że tak szybko skończyliśmy ją czytać.

I tutaj narracja jest bardzo charakterystyczna dla książek o Kubusiu Puchatku – ciepła, niespieszna, pełna dziecięcej naiwności i uroku, ze zwrotami w kierunku czytelnika. Mamy piękne ilustracje, twardą oprawę, co zdecydowanie wpływa na jej jakość. Dzieci uczą się, jak ważna jest przyjaźń, pomoc bliźniemu oraz że każdy z nas zasługuje na akceptację, szacunek, życzliwość i zrozumienie, nie ważne, jak bardzo się od siebie różnimy. Uczą się też, że z pozoru niestotne momenty mają duże znaczenie i warto się przy nich zatrzymać. Bardzo polecam.

Wpis powstał we współpracy z wydawnictwem Znak Emotikon.