Prusy Zachodnie, Pomorze, 1912 rok. Ignacy Doborowolski zostaje zamordowany w przeddzień swojego ślubu. Antonina, jego narzeczona, jest załamana, a mimo to musi zajmować się rodzinnym majątkiem. Matylda, ma dość oczekiwań wobec kobiet i żyje tak, jak podpowiada jej serce. Rozalia natomiast musi zrezygnować ze swojej prawdziwej miłości, bo tego wymagają od niej narzucone role. Jak kobiety poradzą sobie w obliczu zbliżającej sie wojny? Kto zamordował Ignacego?
Jakaż to była piękna, przejmująca i cudownie opowiedziana historia! A właściwie historie, bo mamy tu opisane perypetie trzech kobiet: Antoniny, Matyldy i Rozalii pod zaborem pruskim w 1912 roku. Jestem nimi głęboko poruszona, bo opowiadają o niezwykle trudnym życiu kobiet w tamtych czasach, ale nie tylko, bo i niektórzy mężczyźni często nie mogli sobie pozwolić na pójście za głosem serca, a autorka genialnie wręcz wplotła wszystkie te aspekty w swoją opowieść.
Książka opowiada o mocno zakorzenionych konwenansach i mentalności charakterystycznych dla początków XX wieku, o miłości, która nie miała prawa ujrzeć światła dziennego, o nieustannym poświęcaniu siebie, o bolesnych stratach, o odwadze – a wszystko to na tle zbliżającej się pierwszej wojny światowej.
Każda z bohaterek musi podporządkowywać się ówczesnym zasadom i żyć wbrew temu, co chce i co czuje. Czy to robią? Autorka niezwykle obrazowo opowiada o codzienności ludzi w tamtych czasach, nie zapominając o poruszeniu wielu kwestii – pracy, obowiązków, małżeństw zawieranych z przymusu lub powinności, obyczajów, a w końcu życia pod zaborami i wojny ze wszystkimi jej konsekwencjami. Mamy tu także świetnie uknutą intrygę kryminalną!
Byłam tymi opisami więcej niż zafascynowana. One mnie pochłonęły, przeniosły na moment do swojego świata, pozwoliły być świadkiem niezwykłych, ale też strasznych momentów. Emocje bohaterek, dylematy i trudności zostały opisane tak dokładnie, że ciężko się nie wzruszyć, nie poczuć z nimi więzi i nie trzymać kciuków za ich dobre zakończenie.
Bardzo wiarygodnie została przedstawiona zwykła codzienność pod zaborem pruskim, z ówczesną opieką medyczną, z kiepskim dostępem do edukacji, z ciężką pracą na polu. W oczy rzuca sie kontrast ówczesnych relacji międzyludzkich w porównaniu do dzisiejszych. Książka daje do myślenia, porusza najczulsze struny i sprawia, że chce się jej więcej i więcej. A to się dobrze składa, bo to dopiero pierwsza część trylogii „Na Pomorzu”.
Z przyjemnością sięgnę po drugi tom. Wielke brawa dla autorki!
Wpis powstał we współpracy z wydawnictwem Szara Godzina.
No i fajnie, że się spodobało. Mnie z romansów wystarczy Jane Austen.