Karolina Sulej przeprowadziła jedenaście wywiadów z byłymi więźniami obozów koncentracyjnych. Głównym tematem rozmów było dbanie o wygląd i higienę w nieludzkich warunkach, jakie panowały w obozach, a które pozwalały więźniom zachować godność. Oprócz tego autorka opisała krótkie historie przedmiotów, które przetwały wojnę.
Przejmująca i poruszająca książka dotyka zagadnienia, który przeważnie nie jest zgłębiany w literaturze obozowej: ubrań, obuwia i higieny więźniów. Niestety powiedzieć, że i na tym polu więźniowie byli traktowani nieludzko, to jak nie powiedzieć nic. Bohaterowie książki opowiadają, jak musieli kombinować, by nie zamarznąć, by w miarę swoich znikomych możliwości chronić swoje ciało, jak bardzo starali się zachować swoje człowieczeństwo, które notorycznie usiłowano im odebrać.
Chociaż przeczytałam już trochę podobnych książek, poznałam sporo nowych, dramatycznych faktów. Kolejnych faktów, w które nie chce się wierzyć. Kolejnych, które wywołują łzy, złość, żal, poczucie ogromnej, obezwładniającej niesprawiedliwości. Nie ma i nigdy nie będzie słów, by opisać tragedię tych ludzi.
Czy w tym wszystkim można było w ogóle pomyśleć o swoim wyglądzie? Jak więźniowie dbali o higienę, nie mając na to praktycznie żadnych zasobów?
Okazuje się, że zachowanie godności w warunkach regularnych upokorzeń stało się dla tych ludzi bardzo ważną kwestią. Tylko jak to robili?
O tym właśnie jest ta książka. Mówi nam, co nas buduje, co jest dla nas ważne, jak z pozoru drobne, nieistotne rzeczy mogą poprawić nasze samopoczucie nawet w sytuacjach granicznych. I pokazuje na konkretnych przykładach, kiedy to faktycznie działało.
Książka zawiera sporo ciekawych fotografii, także przedmiotów, które przetrwały wojnę i związane z nimi krótkie historie, zatem zainteresowani tematem powinni wziąć ją na poważnie pod uwagę. Autorka pokazuje, że o strasznych rzeczach można opowiadać pięknie i smutno zarazem.
Pewnie to nawet ciekawe, ale ja już raczej nie czytuję literatury obozowej.
Rozumiem.